“In Duindorp wonen van oudsher veel verschillende generaties van dezelfde families. Als buitenstaander word je er niet zomaar geaccepteerd. Je ziet een grote maatschappelijke kwetsbaarheid omdat mensen vereenzamen als de partner is overleden, ze geen familie meer hebben, of de familie niet het beste met ze voorheeft… Er zitten echt schrijnende gevallen tussen. Bovendien wordt er veel geroddeld. Daarom vraagt niet iedereen om hulp. Er wordt een hoop gesignaleerd vanuit de wijkverpleging en de huisartsen.

De Sociale Wijkzorgteams bestaan sinds 2015. De gemeente Den Haag zet deze teams in voor volwassenen met meerdere ernstige problemen. Het gaat om mensen die niet in staat zijn deze problemen zelf of met hulp van anderen op te lossen. In Scheveningen hebben we twee servicepunten. Daar ga je bijvoorbeeld langs als je een brief hebt die je niet kunt lezen. Vanuit zo’n servicepunt wordt dan gekeken of er meer problemen spelen.

Volgens mij is de hulp laagdrempeliger dan die voorheen was. Toen kon je als burger naar maatschappelijk werk, maar dat zat niet middenin de wijken. Nu proberen we de hulp zo dicht mogelijk bij de mensen zelf te organiseren. We hebben vrijwilligers die op allerlei fronten hulp kunnen bieden. Dat gaat van een boodschappendienst tot een vervoersdienst, activiteiten, maatschappelijk werk en ouderenwerk.

Het servicepunt in Duindorp zit in buurtcentrum ‘t Trefpunt. Van dat servicepunt wordt echter weinig gebruik gemaakt. Om er te komen moet je eerst een centraal plein oversteken waar heel veel moeders met hun kinderen zitten en het servicepunt zelf is middenin de centrale hal. Dus je wordt gezien. Dn gaan mensen vragen stellen. ‘Wat deed je daar? Heb je problemen?’ Veel mensen gaan daarom naar het servicepunt buiten Duindorp.

Als mensen te maken hebben met complexe problematiek doen we een meldcode naar het Sociale Wijkzorgteam. Na zo’n meldcode gaan twee medewerkers bij iemand thuis langs om zo breed mogelijk in kaart te brengen wat er aan de hand is. Vervolgens wordt er een hulpplan opgesteld. Dat hoeft niet altijd professionele hulp te zijn trouwens, het kan ook gaan om steun van vrijwilligers. Of bijvoorbeeld om activiteiten in de kerk. Soms is er wel sprake van een eigen bijdrage en dat is weleens lastig. We hebben mensen die daardoor afhaken. Dan kijken we natuurlijk of we de hulp op een andere manier kunnen organiseren. Helaas kunnen er soms toch mensen zijn die buiten de boot vallen. Daar proberen we zo goed mogelijk op te letten.

Gelukkig zijn er ook positieve voorbeelden. Ik kom net van een overleg over een vrouw die geestelijk ziek was en daardoor overlast veroorzaakt had. Ze is nu stabiel en heeft haar situatie aan haar buren uitgelegd. Die reageerden niet veroordelend maar juist ondersteunend. Dus het kan ook goed gaan.”

Sandra Charlouis is coördinator van de Sociaal Wijkzorgteams Scheveningen Park en Scheveningen Strand.