“Wij hebben hier in de buurt een licht verstandelijk beperkt meisje dat vroeger naar de dagbesteding kon. Nu, in de participatiesamenleving, moet zij met haar eigen PGB-budget zelf zorg inkopen. Wat doen de ouders? Die noemen zichzelf zorgverleners en gebruiken het budget als aanvulling op hun inkomen. Het gevolg is dat dit meisje overdag niks meer te doen heeft en in het winkelcentrum rondhangt.

Veel van onze jongeren zijn licht verstandelijk beperkt. Zij hebben grote moeite om überhaupt mee te draaien in de samenleving, laat staan om precies het juiste te doen. Hierdoor raken ze gefrustreerd. Het is de bedoeling dat je in de participatiesamenleving je netwerk inzet. Nou, onze jongeren hebben soms een netwerk waarvan je wilt dat zij het juist níet inzetten. Zij hebben ouders met nog grotere problemen en verkeerde vrienden. Dat moet je toch niet willen benoemen als netwerk?

Ruim 80 procent van de jongeren met schulden heeft een schuld die hoger is dan € 5.000. En veel van hen heeft meerdere problemen. Er lopen in dit stadsdeel veel tieners met hun ziel onder de arm rond. Ik weet wel dat de overheid zegt: ‘participeren kun je leren’. Ik denk dan: kom eens met mij meelopen, niet iedereen kan dat leren.

Maar niet alleen burgers hier in de buurt kunnen niet meekomen in de participatiesamenleving, ook de professionals en organisaties kunnen dat niet. Het integrale werken komt niet van de grond, de hulpverlening is enorm versplinterd. In Nieuw West zijn er misschien wel tien loketten waar jongeren terecht kunnen met hun problemen. En het maakt veel uit bij welk loket je binnenstapt of je problemen ook aangepakt worden. Hoe kan je nou van een tiener die het moeilijk heeft vragen om daar een goede afweging in te maken?”

Tobias Ebbers, coördinator Jongeren Service Punt Nieuw-West