Abdelhamid Idrissi begon het project Studiezalen in het Amsterdamse Nieuw-West. Kosteloos krijgen kinderen huiswerkbegeleiding. “In de participatiesamenleving is het van belang om een groot netwerk te hebben. Dat hebben deze jongeren niet. Dat proberen wij met Studiezalen te doorbreken.”

“Toen ik teamleider bij de Albert Heijn was, naast mijn studie aan de Hogeschool van Amsterdam, merkte ik dat jongeren veel respect voor me hebben. Als ik dacht dat een jongen uit mijn team voor moeilijkheden kon gaan zorgen, ging ik meteen met hem praten en vroeg ik of zijn ouders met me kennis wilden maken. Dat wilden ze eigenlijk altijd. Op die manier zorgde ik ervoor dat de jongere niet het foute pad op ging. Bovendien motiveerde het de jongere om zichzelf van een positieve kant te laten zien.

Al heel vroeg werd ik geconfronteerd met de realiteit in achterstandsbuurten. Bij ons in Slotermeer komt nog steeds veel armoede en onveiligheid voor. Maar ook gezondheidsproblemen en het ontbreken van een professioneel netwerk, is iets waar veel jongeren uit de buurt tegenaan lopen. Ik had vroeger een veilig thuis, een positieve opvoeding en leerde om door te zetten. Voor veel kinderen in de buurt geldt dat niet. Daar wilde ik iets aan doen. Daarom heb ik Studiezalen opgericht. Een project waarbij jongeren een rustige plek hebben om geconcentreerd hun huiswerk te maken onder deskundige begeleiden zonder kosten.

“Zo hebben we Tahar uit 1 mavo. Hij heeft thuis nog drie broertjes. Thuis kan hij ook wel leren, maar hier krijgt hij hulp van Farah. Zij is eerstejaars student Toegepaste Psychologie en doet de huiswerkbegeleiding. Maar als kinderen een rotdag hebben gehad op school dan vertellen zij het haar ook. Daardoor signaleren wij snel als er iets aan de hand is op school of thuis. En zaken als pesten, sexting en grooming kunnen wij daardoor goed bespreekbaar maken met de leerlingen.

“Het gevaar zit erin dat jongeren met een Marokkaanse of Turkse achtergrond vaak niet met hun ouders over dingen als relaties praten, vanwege het taboe. Als zelfs het bespreken van een vriendje of vriendinnetje al niet gangbaar is, houdt een kind over een naaktfoto helemaal z’n mond. En hoe groter het taboe thuis, hoe gemakkelijker deze jongeren te chanteren zijn.

“In de participatiesamenleving is het van belang om een groot netwerk te hebben. Dat hebben deze jongeren niet. Zij leven erg in hun eigen kring. Dat proberen wij met Studiezalen te doorbreken. Als iemand een stageplek als sportinstructeur of doktersassistent zoekt, vraag ik aan de aanwezigen in de Studiezaal of iemand hen kan helpen. En dat is dan altijd wel zo, waarna ik hen direct met elkaar verbind. Op die manier probeer ik het netwerk van jongeren uit onze buurt te vergroten.”

Lees meer: Yvonne Cornelisse, Opdrachtgever Sociaal, Stadsdeel Nieuw-West over maatschappelijke initiatieven.

“Ik ben een jongen van de buurt. Ik ben geboren en getogen in Amsterdam. Mijn vader is in 1965 vanuit Marokko hierheen gekomen, mijn opa behoorde tot de eerste generatie gastarbeiders. Mijn moeder volgde in 1972. Zij waren allebei in de twintig toen ze voor het eerst naar Nederland kwamen. Een totale andere wereld. Ja, je kunt wel zeggen een cultuurshock. Eerst woonde ik samen met mijn broertje en ouders in het centrum van de stad, maar al snel verhuisde we naar een etage in Bos en Lommer. Daar ging ik naar de basisschool. Omdat de huizen in Geuzenveld groter waren gingen we met mijn middelbareschooltijd naar Geuzenveld. Hier volgde ik de havo op het Hervormd Lyceum West. En kijk eens hoe geweldig het is om op mijn oude middelbare school nu een Studiezaal te hebben.

“Mijn ouders hadden geen kennis van het schoolsysteem. Zij konden mij moeilijk helpen bij de keuze voor een vervolgstudie. Ze gaven mij het advies om een studie te doen waarmee ik een eigen bedrijf kon opbouwen en waarmee ik kansen had in het buitenland. Ik koos ervoor om bouwkunde te doen. Het was voor mij een wereld die ik niet kende. Ik had geen laptop en viel vaak buiten de groep. Desondanks rondde ik mijn studie af en vond een baan als bouwkundig ingenieur. Maar in mijn baan voelde ik, ondanks de goede resultaten, niet de juiste voldoening.

Tijdens mijn studie gaf ik als vrijwilliger via de gemeente communicatietrainingen en conflictbeheersing in jeugdgevangenissen, scholen, GGZ instellingen en in ontmoetingscentra in verschillende wijken. Ambtenaren zagen wat ik te weeg bracht. De ouders en jongeren waren erg positief en toen vroeg het stadsdeel of ik niet voor mezelf wilde beginnen. Dat deed ik eerst opnieuw als vrijwilliger. Daarna is het stadsdeel mijn opdrachtgever geworden. We zijn met een Studiezaal-activiteit gestart maar heel snel gegroeid en geprofessionaliseerd. Momenteel wordt er met verschillende partijen gesproken om de financiering voor dit project te verduurzamen.”