Kelly's dochter gaat naar het speciaal onderwijs een paar dorpen verderop en deed een beroep op de gemeente voor het vervoer. "Als ik aan de gemeente vraag hoe ik dit op kan lossen, dan is het antwoord dat het mijn probleem is. Maar wat als je je eigen probleem niet op kunt lossen?"

De zon schijnt volop in Herpen, het is zomervakantie. Esmay (7) en Stijn (5) bouwen een tent in de achtertuin, om later in te spelen. Kelly vertelt dat toen Stijn geboren werd, Esmay opstandig werd. “Ze werd een hele pittige peuter, met heftige buien, veel boosheid. Bij de kinderopvang vonden ze ook dat het gedrag van Esmay niet altijd normaal was.”

Esmay had veel aandacht en structuur nodig, werd snel overstuur en boos. De school kon hier niet echt mee omgaan; zo mocht Esmay niet mee op schoolreis omdat de school bang was niet genoeg toezicht op haar te kunnen houden. Via de huisarts en een zorgconsulent van de gemeente Oss werd er hulp gezocht bij Herlaarhof in Vucht, een centrum voor kind- en jeugdpsychiatrie.

“Bij de Herlaarhof wisten ze niet zo goed wat er aan de hand was. Men dacht aan een stoornis in het autistisch spectrum, hechtingsproblemen of een verstoorde ouder/kindrelatie. Vooral dat laatste vond ik heftig om te horen; dan krijg je toch het gevoel dat het aan jezelf ligt. Gelukkig werd dat uiteindelijk uitgesloten. Na allerlei onderzoeken kwam er geen diagnose uit. Daarom wilden ze Esmay drie maanden opnemen en daar naar school laten gaan, om haar goed te kunnen observeren. Dat vonden wij geen goed idee, een meisje van net vijf tussen allemaal veel oudere kinderen. Ook thuis wonen en daar naar school was geen optie voor ons, dat betekent iedere dag een uur heen en terug, dat is geen doen voor een klein meisje.”

Uiteindelijk kwam het gezin er niet uit met de Herlaarhof en hebben ze zelf contact gezocht met Maashorst, een zorginstelling voor jeugdhulpverlening en speciaal onderwijs in Reek, op vijf kilometer van het huis van Kelly.

“Eigenlijk hadden we daar eerder naar toe moeten gaan en niet helemaal naar Vught. Maar dat werd aangeraden door de gemeente, ook al was het veel verder voor ons. Volgens mij moeten die organisaties ook klanten binnenkrijgen. Esmay gaat nu naar school op de Maashorst. Daar hebben ze kleine klassen met veel structuur. Het gaat nu beter met Esmay.”

Het afgelopen jaar ging Esmay iedere dag met een taxi van huis naar school; betaald door de gemeente. In mei heeft de gemeente laten weten deze taxi vanaf het nieuwe schooljaar niet meer te vergoeden omdat de afstand tussen het huis en de school te klein is.

“Eén kilometer, dat is het hele probleem. De gemeente heeft het eerst wel betaald en laat nu kort voor het nieuwe schooljaar weten niet meer te betalen. Ik heb een bezwaarschrift ingediend en daar kwam geen reactie op. Toen heb ik iemand van de SP gebeld, die heeft het aan de wethouder gevraagd. De dag erna kwam er wel een antwoord: het bezwaarschrift is afgewezen. Mijn laatste hoop is een bezwaarcommissie. Daar moet ik nog voor opgeroepen worden, maar het schooljaar begint wel al over vier weken.”

“Als ik aan de gemeente vraag hoe ik dit op kan lossen, dan is het antwoord dat het mijn probleem is. Maar wat als je je eigen probleem niet op kunt lossen? Ik snap best dat de overheid vindt dat je eerst in je eigen netwerk moet kijken, maar als het dan niet lukt, dan moet de overheid er wel voor je zijn, niet te moeilijk doen met de regels.”

“Iedereen in ons netwerk werkt, mijn man en ik ook. De Maashorst heeft geen BSO, dus ik kan Esmay ook niet eerder langsbrengen. En zo’n jong meisje stuur je ook niet op de fiets door de polder. Ik weet niet hoe ik haar straks naar school moet krijgen, het is geen onwil. Tegen de gemeente heb ik gezegd dat ik haar op het gemeentehuis kom afleveren als er geen oplossing is.”

“Het is misschien wel makkelijker om in een grote stad te wonen dan in een dorp. Daar zijn allemaal voorzieningen om de hoek, in een dorp is niet veel. Vroeger waren er misschien sterke netwerken in een dorp, maar nu is iedereen vooral druk.”