Toen Mieke negentien jaar geleden een herseninfarct kreeg, was ze alleenstaande moeder van een zoontje van zes. Sindsdien heeft ze een lamme linkerarm en loopt ze moeilijk. Voor haar beroerte werkte ze als bedrijfsleider in een kledingwinkel. Nu ontvangt ze een uitkering.

Geschreven door Jenny Velthuys

Mieke woont sinds vier jaar in Duindorp. Ze heeft vrolijke helderbruine ogen. Ze draagt een trainingsbroek en slippers. Ze zit op de bank. Haar hond Bully kluift naast haar op een bot. Mieke plaagt hem af en toe een beetje. Dan gromt hij wat. “We kunnen het goed met elkaar vinden, Bully en ik,” zegt Mieke.

Op de achtergrond klinkt het geluid van pratende mensen op de televisie. “De politiek… daar kan ik tegenwoordig helemaal induiken. Vroeger vond ik het wel best wat die hoge meneren besloten.” Ze lacht. Haar stem is doorrookt. “Mijn hele karakter is veranderd. Vroeger dacht ik: die gekkigheid, daar doe ik niet aan mee. Zoals dit interview bijvoorbeeld. Vroeger was ik veel voorzichtiger. Afstandelijker. Ik heb geen filter meer. Ik flap alles d’r uit. En ik kan ineens boos worden. Ineens, boem. Dan ontplof ik. En ik heb een strot als een operazangeres…”

Mieke is geboren en getogen in Den Haag. Haar vader was vrachtwagenchauffeur, haar moeder huisvrouw. Ze komt uit een gezin van acht. Mieke hoorde bij de drie kleintjes. Inmiddels zijn een broer en zus overleden. Met de rest heeft ze geen contact meer. “Ze kunnen d’r niet mee omgaan. Hoe ik geworden ben. Toen mijn zoon 18 werd, belde mijn nichtje dat ze graag langs wilde komen. Ik zei dat het mocht, maar haar moeder mocht niet mee. Ruzie hebben we niet. Ik wilde gewoon geen contact meer. Eerst dacht ik dat het misschien een paar maanden zou duren, maar het duurt nu al jaren.”

Mieke is geboren en getogen in Den Haag. Lees hier het profiel van Duindorp.

De moeder van Mieke overleed een paar maanden nadat zij het infarct kreeg. In 1998. Vier jaar eerder was Mieke gescheiden. Haar ex-man woont nu weer in Egypte. Trots laat ze een foto van haar zoon zien, inmiddels 25. “Hij doet mee aan al die televisieprogramma’s: Temptation Island, Ex on the beach, Oh Oh Cherso gaat door…” Toen Shady zes was, gingen ze naar een feest in het buurthuis. Shady was geschminkt als schildpad. Hij kwam naar haar toen om dat te laten zien. ,,Kijk eens mam, hoe mooi?” Ze weet het allemaal nog precies. Ze zei: “Ze hebben zelfs je oren geschminkt.” Daarna stortte ze neer.

Eerst lag ze tweeënhalve week in het ziekenhuis. Daarna verbleef ze twee maanden in een revalidatiecentrum. Haar zus in Zoetermeer zorgde ondertussen voor Shady. Toen de schoolvakantie begon, zei die zus dat Mieke nu weleens naar huis moest komen. “Toen brak d’r wat bij me. Jaren was haar dochter welkom bij mij geweest. Mijn zus had net een huis gekocht en moest werken. Ik vond het prima. Maar nu had ik haar nodig. En dan dit? Daarna is het contact steeds minder geworden.

Voor haar gevoel moest ze het allemaal zelf doen. Toen ze voor het eerst weer voor haar zoon wilde koken, wilde Shady macaroni. Mieke had geen idee wat ze daarmee moest. Van het gehakt herinnerde ze zich nog vaag dat ze het moet rullen. Maar de macaroni heeft ze uit de zak op het bord gelegd. Als haar broers en zussen bij haar op bezoek kwamen, waren ze volgens Mieke nog te beroerd om hun eigen koffiekopje op het aanrecht te zetten.

Sinds de hersenbloeding heeft Mieke huishoudelijke hulp, twee keer in de week. Ze doen de was, de afwas, stofzuigen, dweilen… De eerste zeven jaar was Carla haar thuishulp. Carla had zelf twee kinderen, dus die kon Mieke goed bijstaan. “Nu heb ik een meisje van 34 dat nog bij d’r moeder woont. En ze is niet helemaal honderd. Ik mis Carla nog steeds. Dat ze gewoon een mens was. Van die lullige dingetjes. Als ze een koekje nam, legde ze een papiertje neer van ‘sorry Mieke, ik heb een koek gepakt, dankjewel’.”

Mieke heeft al twee thuishulporganisaties failliet zien gaan. Meavita Hulp en TSN Thuiszorg. Nu heeft ze de Buurtzorg. Die gaat ook failliet. Gegarandeerd.  Karsten Klein van het CDA doet vervelend. Die wil dat de thuishulp voortaan het werk van vijf uur in twee uur doet. “Als je een goede invalkracht hebt, dan kan dat. Maar met een vaste hulp is het al gauw van: wat heb je van het weekend gedaan?’ Daar gaat ook tijd in zitten.”

Ieder jaar wordt Mieke opnieuw gecontroleerd door de Sociale Dienst. Dan moet ze van drie maanden de giroafschriften meenemen, haar ziekenfonds-pasje, haar portemonnee… De dienstdoende ambtenaar beslist dan of haar uitkering verlengd wordt. ,,Nu ben ik 59, dus ze zullen me niet meer zo snel aan het werk krijgen.” Mieke’s linkerarm doet helemaal niks meer. Haar linkerbeen gaat wel. Ze heeft een scootmobiel. Van de Sociale dienst ontvangt ze een maandelijkse uitkering van 930 per maand. Verder krijgt ze huursubsidie en zorgtoeslag. “Voorheen kregen we ook nog Wtcg maar dat is afgeschaft.” Wtcg was een tegemoetkoming aan chronisch zieken en gehandicapten.

Voor Stichting Voorall doet Mieke vrijwilligerswerk. Dat is niet verplicht. Voorall is voor Hagenaars met een beperking.  Ze doet het op oproepbasis, maar mag ook opdrachten weigeren. Mieke: “Soms doe ik iedere dag wat voor ze, soms een maand niet. Ik doe de meest achterlijke dingen. Harstikke leuk. Laatst moest ik bijvoorbeeld met mijn scootmobiel testen of de lift in wijkcentrum Segbroek geschikt was. Ik zag zo al: mijn scootmobiel is te groot. Ik rijd nu al jaren op dat ding, ik kan dat inmiddels wel inschatten. Moest ik het toch proberen. Dus inderdaad, zat ik klem. Moesten een paar mannen dat ding eruit tillen. Zo’n scootmobiel is hartstikke zwaar, ik zeg: ‘jongens, ik eet om zes uur.’” Ze schatert.

“Wat ook hartstikke leuk was: strandtesten testen op toegankelijkheid  voor mensen met een scootmobiel. Dus dan kijk ik of ik die tenten weet te bereiken, naar het toilet kan, of de mensen aardig zijn. Doen mensen moeilijk als ik vraag of ze mijn vlees voor me willen snijden? Er zijn erbij die aardig doen. Maar er zitten ook mensen tussen die dan vervelend reageren.”

Begin mei heeft Mieke zich aangemeld bij het wijkberaad van Duindorp. “Er gebeuren dingen in de wijk waar ik me tegenaan wil bemoeien. Ik zie jongeren uit de wijk met flessen drank lopen, en dat gooien ze dan stuk op het pleintje hierachter. Of ze gooien je ruit ermee in. Zo zijn de Duindorpers, als je ‘stout’ bent geweest, gooien ze een fles door je raam.” Daar wil Mieke wat aan doen. Ze is niet bang dat ze dan zelf een fles door haar ruit krijgt. “Ik ben toch verzekerd.”

Mieke heeft al twee thuishulporganisaties failliet zien gaan. Meavita Hulp en TSN Thuiszorg. Nu heeft ze de Buurtzorg. “Die gaat ook failliet. Gegarandeerd.”

Het valt op hoe vaak ze lacht. Mieke: “Humor is mijn redding geweest. Daardoor doen mensen veel meer voor me dan als ik chagrijnig zou zitten wezen. Of zeuren. Ik zeg altijd: je moet van een drol een gebakkie maken.” Veel Duindorpers gaan naar Mieke voor vragen over de gemeente. Als ze een scootmobiel willen aanvragen, weten ze haar te vinden. ,,Het is gewoon een kwestie van een paar formulieren invullen, maar je moet wel de klemtoon juist leggen, anders krijg je hem niet.” Haar buurvrouw heeft een scootmobiel maar is bang om erop te rijden. “Want je krijgt vijf keer les en dat is het. Donderdag moet ze naar het ziekenhuis dus dan ga ik met haar mee.”

Vanwege haar vrolijke karakter heeft Mieke een hoop vrienden. “Ik ben net een zak cocaïne, ze willen altijd meer. Ik denk dat het is omdat ik zeg wat ik denk. Ik heb een demente vriendin van 75. Die zit in de laatste fase dus ze mocht drankjes doen in de stad en ze wilde dat ik meeging. Vroeger heeft ze voor de ramen gezeten, dus gingen we ook naar die buurt. Zag ze een vent. Vroeg ze of ik hem voor haar wilde versieren. Ik zeg: ‘je hebt een luier om, lekker sexy.’ Uiteindelijk is er niks gebeurd want ze viel in de kroeg in slaap.”

Eigenlijk is Mieke best tevreden zo. Ze heeft altijd wel iets te doen, en als dat niet zo is gaat ze extra lang met Bully lopen, dan komt ze vanzelf wel iemand tegen die haar hulp nodig heeft. Het enige wat Mieke nog zou willen is onder hypnose. Ze hoopt dat ze dan ook haar linkerarm weer kan gebruiken. ,,Dat zit constant in mijn hoofd. Ik ging naar het ziekenhuis in Leiden maar daar doen ze het alleen nog bij kinderen. Daarna ging ik naar een andere hypnotiseur maar mijn broer mocht niet mee dus ik vertrouwde het niet. Straks pleeg ik onder hypnose een bankoverval.” Dus wacht Mieke tot dat weer wordt aangeboden in een ziekenhuis, een plek die ze vertrouwt.

In de nabije toekomst wil Mieke verhuizen naar een aanleunwoning. “Met alles erop en eraan. Een grand café, een kapper, fysio… Ik ben er nog niet voor aan de slag gegaan, maar zodra ik dat doe, weet ik zeker dat het lukt.”