Zorgcoöperatie Schaijk is een groot succes met ruim 50 vrijwilligers en 600 leden. "Ons doel is dat we over tien jaar niet meer bestaan, omdat mede door ons de sociale cohesie in Schaijk zo sterk is dat we niet meer nodig zijn en mensen weer spontaan voor elkaar zorgen."

Vijftien oudere buurtbewoners zitten aan de koffie met koek in ontmoetingscentrum Onder de linde, middenin Schaijk. Elke dag kan men elkaar hier ontmoeten, even eruit te zijn. De ene bewoner komt vaak, een andere is er pas voor de tweede keer, maar allemaal komen ze uit Schaijk.

Twee vrijwilligers zijn gastheer- en vrouw deze middag en ook voorzitter Bianca Verkuijlen van Zorgcoöperatie Schaijk is present. Lachend hoort zij de verhalen van de ouderen aan. Vanmiddag gaat het over mobiele telefoons. Wat je ermee kunt en waarom het handig kan zijn. Maar er wordt ook over de ins en outs van het dorp gepraat. Volgens een mevrouw ‘wordt er niet geroddeld, maar praten we wel veel.’

Bianca: “We hebben een boodschappen- en klussendienst voor dagelijkse zaken. Onze vervoersdienst brengt mensen naar winkels of vrienden en familie. En de buurtbus zorgt voor vervoer naar dorpen in de buurt en het ziekenhuis in Uden. De oude buslijn is door het vervoersbedrijf opgeheven, daar zijn wij samen met anderen op ingesprongen. Hier in het ontmoetingscentrum kunnen mensen op een laagdrempelige manier terecht voor een praatje, maar ook de notaris houdt bijvoorbeeld een inloopspreekuur.”

Acht jaar geleden werden de contouren van de nieuwe WMO zichtbaar, de wet die onder andere mantelzorg en voorzieningen om langer thuis te wonen, regelt. In de WMO dreigden gaten te vallen voor ouderen, voorzieningen hielden op te bestaan. Vooral voor kwetsbare mensen werd het moeilijker om zelfstandig hun leven te leven. Stichting Belangenbehartiging Ouderen Landerd heeft destijds een enquête onder inwoners in Schaijk gehouden. Waar is behoefte aan? Wat hebben mensen in de toekomst nodig?

De grootste behoefte zat ‘m in hele basic diensten: boodschappen, klussen en vervoer.

“De grootste behoefte zat ‘m in hele basic diensten: boodschappen, klussen en vervoer. Hieruit is Zorgcoöperatie Schaijk ontstaan, een organisatie voor en door mensen in het dorp. We hebben nu ruim 50 vrijwilligers en 600 leden. Dat vind ik eigenlijk nog veel te weinig, uiteindelijk zou iedereen mee kunnen doen,” vertelt Bianca. “Het meest bijzondere is dat we ook twee professionals aansturen: een wijkverpleegkundige en een jeugdpreventiewerker. De wijkverpleegkundige is eigenlijk weer zoals het vroeger was: iemand die weet wat er in het dorp speelt, wat er achter de voordeur gebeurt en daarop in kan spelen. De jeugdwerker kent de jongeren in Schaijk, weet op welke plekken ze hangen en wat hun problemen zijn. Zij heeft korte lijnen met bijvoorbeeld welzijnswerkers, jeugdzorg en de politie. De professionals worden betaald door verschillende zorg- en welzijnspartijen en de gemeente, maar ik stuur hen als vrijwilliger vanuit de zorgcoöperatie aan.”

Zorgcoöperatie Schaijk heeft goed contact met de gemeente Landerd, waar Schaijk onder valt. “Zij snappen waar we mee bezig zijn, waar we aan bouwen en ondersteunen ons ook. Hetzelfde geldt voor zorg- en welzijnsinstellingen. Er is geen gevoel van concurrentie, we snappen dat ieder zijn eigen taak heeft. Alleen met de zorgverzekeraars is het moeilijker. Er zijn twee grote verzekeraars in Schaijk, maar toch lukt het niet om met hen tot afspraken te komen. Omdat we allemaal vrijwilliger zijn moeten we ook prioriteiten stellen, goed bepalen waar we energie insteken,” legt Bianca uit.

De solidariteit die past bij een zorgcoöperatie heeft de toekomst, is de overtuiging van Bianca. “Wij weten veel beter wat er lokaal speelt dan een grote instelling. Wanneer we het onderling kunnen regelen, dan hoeft de gemeente of een zorg- of welzijnsorganisatie het niet meer te doen; zelf doen wat je zelf kunt. Je leven wordt er ook beter van wanneer je wat voor een ander doet. Mijn schrikbeeld is dat een overleden Schaijkenaar pas na zes weken wordt gevonden, omdat er niemand naar omkeek. Dat wil ik voorkomen.”

“Ons doel is dat we over tien jaar niet meer hoeven bestaan. Dat mede door ons de sociale cohesie in Schaijk zo sterk dat we niet meer nodig zijn en mensen weer spontaan voor elkaar zorgen.”